این وبلاگ دیگر به روز نخواهد شد یا همون No response to paging

حامیان طرح انطباق

یه خانوم ٣۴ ٣۵ ساله بود. رماتیسم قلبی داشت. علی القاعده کیس بسیار مناسبی بود برا شنیدن سوفلای قلبی! مام اون روز دو تا گروه پسر و دختر بودیم که بریم واسه معاینه قلب. هر گروهیم ١٠ ١١ نفر!!! اول پسرا رفتن سرش. کارشون که تموم شد ما با ١۵ دقیقه تاخیر رفتیم سرش که اگه خسته شده، حالش بیاد سر جاش! ییهو پتو رو کشید رو سرش گفت نمیخوااااام! برین،ولم کنین!! ما حالا التماس که بذار یه بار صدا قلبتو بشنویم! اونم جییییییییییییییغ و داد که نهههه!!

ا بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر و باد

حالا فک کن روزام شده بشینم این مداد رنگیارو از تو جعبه فلزی قرمزه در بیارم که مثلا میخوام زیر قسمتای مهم خط بکشم. فقط موندم خودنویس یا روان نویس یا مارکر هر کوفت دیگه ایم مونده که بتونه خوشحالم کنه که باهاش مجذوب درس شم؟ بعد به هیچ نتیجه ای که نمیرسم میشینم می تراشم دونه دونه همه مدادامو از دم، به ترتیب قد می کنمشونو اونی که از همه بزرگتره رو برمیدارم باهاش درس می خونم مثلا. چشام می افته رو هم که خوب غرق بشم. بعد میبینم من فقط یه دوربین کمتر دارم. چون راحت ترین چیزی که بتونی باهاش حستو بپاشی بیرون، اینه که خودتو بذاری وسط کادر ژست بگیری که ننه من غریبم! چشامو که باز میکنم یه دونه اشک سر می خوره از رو مژه هام می افته رو این جزوه لعنتی که با خودنویس نوشتم، میشه مثل کاغذ ابر و باد، بعد من خوشم میاد از این رنگ و طرح جدید، میشینم رو همه صفحه گریه میکنم و با روان نویسام توش گل و بلبل می کشم! کارم که تموم شد، مدادامو می چینم تو این جعبه فلزی قرمزه میذارمشون تو کشو... میبینم هیچ هنریم ندارم که تا مغزم پریود میشه بتونم باهاش خودمو خالی کنم، دوربینم که ندارم، گوشیمم که یه طرفه شده، درسمم که به بیپ رفته، جزوه مم که گند خورد توش، سوگیم که نیست پیشم، امتحانم که دارم، اس ام اسم که نمیاد برام، تو مخم که هستم، بدقولم که هستم، ترسوی بی دست و پام که هستم،

احکام گوزیدن

لوچ!

از مانیتور فاصله بگیر

پریشانم

پریشانم، 

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟! 

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی. 

خداوندا! 

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی 

لباس فقر پوشی 

غرورت را برای ‌تکه نانی 

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌ 

و شب آهسته و خسته 

تهی‌ دست و زبان بسته 

به سوی ‌خانه باز آیی 

زمین و آسمان را کفر می‌گویی 

نمی‌گویی؟! 

خداوندا! 

اگر در روز گرما خیز تابستان 

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی 

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری 

و قدری آن طرف‌تر 

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌ 

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد 

زمین و آسمان را کفر می‌گویی 

نمی‌گویی؟! 

خداوندا! 

اگر روزی‌ بشر گردی‌ 

ز حال بندگانت با خبر گردی‌ 

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت. 

خداوندا تو مسئولی. 

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن 

در این دنیا چه دشوار است، 

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

phantom pain

دقیقا این گوشه سمت چپ این قفسه سینه لعنتی یه نقطه هست که هر از گاهی خالی میشه. مثل اینکه یهو زیر پات خالی بشه، یا انگار با چشم بسته بیفتی تو یه گودال، بعد یه درد مبهمی از این حفره توخالی شروع میشه میاد  تا گردنم، شونمو میگیره و تو یه خط صاف، مثل تیری که رها بشه تا نوک انگشتام کشیده میشه. و من از درد تمام بدنم منقبض میشه، ناخود آگاه سرمو میدم عقب و چشمامو می بندم.

شاهد

باور کردن آن همه بی رحمی، در برابر مهربان ترین موجودی که می شناختم، سخت بود. ولی باور کرده ام دور و تسلسلی که معیوب است و می گ...د زندگی را  اگر وارد شدی به آنچه سگی شدن می نامیش، و تکرار می شود و تکرار می شود و می شود محصور در فکرت. دیدن فکرهای عریان آنقدر نزدیک و در حال، آنقدر دور. و وارد شدن در رابطه ای که هرگز جزئی از آن نبودی، هرچند شاهدی بودی بر افولش و نظاره گری بر برهنگی آن دو، نه جسمانی، که آنچه عریان شده و دریده بود، حریمی بود که به گ...یش دادند. به سان دزدی که  صاحب خانه را در حال هم آغوشی می بیند و واهمه دزدی اش رنگ می بازد به انزجار و شرم از آنچه دیده... 

Extreme Love

این تصویر خیره کننده پرنده ای را نشان می دهد که برای محافظت فرزندانش از اب بدن کوچکش را مانند یک سد در مقابل اب قرار داده تا لانه اش را اب نبرد. او لانه اش را ناخواسته در مجرای یک ناودان بنا کرده و حالا که بارندگی اغاز شده او بدنش را مقابل جریان اب قرار داده است .

حرف حساب زده به خدا

ا.ن گفته تو ایر.ان فقیری که محتاج نون شب باشه، نداریم

دا لی!

خوبیش اینه که دو رو نیست. از همون اول اسمش روشه که بلند ترین شب ساله. مخصوصا اگه کوتاهترین روز سالو تو بیمارستان غروب کرده باشی، بعد یک روز پرکار، یه هفته پرکار، پهلوی مریضی که داشت از درد به خودش می پیچید، بلندی شب بیشتر به چشم میاد. حتی اگه چشمات پر خواب باشه از خستگی، و پر باشی از دلتنگی...

مرض داری؟

دو شب پیش تو اورژانس یکی از مسئولین شر.یف حر.است با حال نذار اومد و ادمیت شد. این آقا به شدت آژیته بود و به زمین و زمون داشت فحش میداد.تا این که خانوم پرستار بنده خدا اومد به این آقا سرم وصل کنه. اون موقع دیگه غوغایی بلند شد که نه، به من دست نزن، زن نامحرمی، برو اون ور، نمی خوام اصن و این چیزا. بعدشم داد و قال که این چه وضع حجابه. این جا بیمارستان عمومیه، این چه حجابیه دانشجوا دارن تو ان بیمارستان. بعدم با مسئولیت خودش خودشو مرخص کرد و یه راست رفت حرا.ست برای عرض شکایت!

جمود نعشی

"گرمی دستای من کم شده دستاتو بده، دستای سرد منو گرم بکن، باد پاییز سرده... "

هی روزگار

نه اینکه مثلا من آدمی باشم که ضعیف باشه و زود دلتنگ و بهونه گیر بشم و هی به خودم زور بخوام بیارم که "دووم بیار، تحمل کن و حرف نزن" و بغضمو قورت بدم و  طی کنم روزارو پشت سر هم و کلا آدم افسرده ای باشم، نه. مسئله این نیست. مسئله اینه که وقتی بارون میاد، یا هوا دو نفره س، دلم یه کسی از جنس "دیگری" میخواد که دستاش همیشه گرم باشه و جیب کتش اونقدر جا داشته باشه که دستمو توش مشت کنم و بچسبم به بازوشو از گرمی تنش لذت ببرم. فقط همین. :| 

شادی زجر آور من

مثل ذوق مرگی خنده داری می مونی که تا میری زیر لحاف سرد تو زمستون سر می خوره از فرق سرت میاد تا نوک انگشتای پات و بعد، موهای تنتو سیخ میکنه و انگار که بدنتو از هر طرف بکشن، همه بدنت اِکستِند! میشه. اونوقته که گوله میشم و پاهامو جمع میکنم تو سینه و از زور سرما نمیدونم میخوام بخندم یا جیغ بزنم!

این پولا خوردن نداره حاجی, جا نماز آب نکش

میگه مجلس امشب، مجلس مهمیه. دو سه تا وزیر میان. جلسه سنگینیه. بحثای جالبی میشه! (ینی واقعا ممکنه؟) می پرسه نمیای شما؟ البته مدیریت جلسه دست خودمه کامل.

یک روز خوب

فکر کن. یه بعد از ظهر پاییزی، دم غروب تو بیمارستان، با یه رزیدنت سرحال و شارژ و یه عالمه برگه ECG و جواب سوالایی که میدونی و بلدی و خوشحالی از اینکه امروز داری درس مورد علاقته ات رو می خونی. و اون همه خوشی فقط دیدن شماره تورو کم داشت که روزمو کامل کنه. راضیم و شکرگزار.

گضنفر!

از غضنفر می پرسن چرا سر شمشیر حضرت علی (ذولفقار) دو شاخه بود؟ میگه چون شبا که می رفت خونه می زدش به شارژ

می خونمت، با صدای بلند

بعضی آدما خیلی به دل میشینن. فارق از اینکه مذکر باشن یا مونث، فقط به دل میشینن. یه وجهه از شخصیت اون آدماست که اونارو ممتاز می کنه تو ذهنت. متمایز میکنه از بقیه. و تو دوست داری با اون قسمت از شخصیت اون آدما همراه باشی. این که میگم مذکر یا مونث چون انگار برای خیلیا خیلی فرق میکنه. ولی من یاد گرفتم آدمارو از ورای جنسیت نگاه کنم. نه این که بگم تاثیری نداره تو برخوردم. نه این که رفتارم فرق نکنه. نه، ولی یاد گرفتم قبل از این که به کسی به عنوان مرد یا زن نگاه کنم، به عنوان یه انسان با اون شخص برخورد کنم. این ولی از دید خیلیا قابل توجیه نیست. و گاهی منو آزار میده. چون اصولا روابط عمومی قوی ای دارم، و شناخت آدمای جدید ینی باز شدن یه فصل تازه، یه دریچه تازه، یه نگاه تازه. شناختن بعضی آدما یه چیزی مثل کشف یه رازه شبیه یک کتاب رمان که از همون اول، پاراگراف اول، خط اول، صحنه اول، از تو دل یه اتفاق وحشتناک یا مهیج فلاش بک میزنه تو گذشته و تو، میخکوب می شی، درگیر میشی. درگیر اون آدم. نه جسمی، نه احساسی، نه فکری. نه، شبیه هیچ کدوم از اینا نیست. درگیر میشی با اون آدم چون بعدی از وجودش داره جلوی چشمات ورق می خوره، و تو هرچی پیش میره بیشتر دلت میخواد بدونی این آدم چی کار میکنه، چی فکر میکنه، درونش چه رنگیه، چه شکلیه؟ ‌می خوای راز این آدمو کشف کنی. برای من هرچی راز آدما پنهان تر باشه، جذابیت اونام بیشتر میشه. راز آدما چیزیه که یا باعث شده اونا شبیه به تو باشن، مثه یه نگاه مشترک به یه موضوع، و یا اینکه با راز تو،  دید تو، ایدئولوژی تو، زمین تا آسمون فرق دارن.

خوشبختی

خوشبختی ما در سه جمله است. تجربه از دیروز استفاده از امروز امید به فردا... ولی ما با سه جمله دیگر زندگی مان را تباه می کنیم. حسرت دیروز اتلاف امروز ترس از فردا...